|
05 september 2010 - 11:18
|
::
::
::
::
::
::
::
|
.
.
|
|
Internationale persconferentie
30.06.2010 - Morgen begint het Belgisch voorzitterschap van de Europese Unie. Maar België is zelf onbestuurbaar geworden. Kan het die taak dan wel aan? Over het Belgisch voorzitterschap van de Europese Unie organiseerde ik samen met Europees Parlementslid Philip Claeys en partijvoorzitter Bruno Valkeniers een internationale persconferentie in het Europees Parlement.
Als voorzitter van de commissie Buitenlands Beleid en Europese Aangelegenheden van het Vlaams Parlement, en als lid van de parlementaire assemblee van de Raad van Europa en de West-Europese Unie (WEU), ontmoet ik geregeld buitenlandse collega’s die me vragen stellen over de toekomst van België. Die vragen getuigen van een oprechte bekommernis waar de Vlaamse onafhankelijkheidsbeweging aandacht voor moet hebben. De Europeanen vrezen immers dat er conflicten of instabiliteit ontstaat in het kerngebied van Europa. Hieronder leest u drie veel gestelde vragen en mijn antwoord:
1. Zal de opsplitsing van België niet leiden tot chronische instabiliteit in het hart van Europa?
Uit de feiten blijkt het tegendeel. België, met zes regeringen en zeven parlementen die over mechanismen beschikken om elkaar quasi permanent te blokkeren, is net een factor van instabiliteit. Het probleem van de Vlamingen is niet het Waalse volk, maar de Belgische structuren die twee zeer verschillende gemeenschappen tot wederzijdse blokkering brengen. De Belgische crisis is structureel en onoplosbaar. Er kan hoogstens een zeer tijdelijke oplossing verzonnen worden. Een onafhankelijk Vlaanderen en een onafhankelijk Wallonië, beiden lidstaten van de Europese Unie, kunnen de noodzakelijke stabiliteit herstellen.
2. Staat Vlaamse onafhankelijkheid niet haaks op het idee van Europese integratie?
De Vlaamse onafhankelijkheidsbeweging beoogt geen onafhankelijkheid naar het model van de 19de eeuwse nationale staten. Het Vlaams Belang heeft weliswaar een gezond-kritische houding tegenover de Europese Unie, maar is zeker niet anti-Europees. Ook voor het Vlaams Belang mogen nog een aantal bevoegdheden doorgeschoven worden naar het Europese niveau. Zo zijn we bv. voorstander van een verdere uitbouw van het gemeenschappelijk buitenlands beleid. Het Vlaams Belang heeft geen bezwaar tegen een transparante solidariteit tussen de armere en de rijkere regio’s binnen Europa.
Anderzijds zullen er binnen de Europese Unie altijd belangrijke bevoegdheden op het niveau van de lidstaten uitgeoefend worden. Cfr. Onderwijs, sociale zekerheid,…
Daar gaat de discussie over: oefenen we die bevoegdheden uit in het kader van een permanent geblokkeerde Belgische federatie, of is het efficiënter om die bevoegdheden uit te oefenen in het kader van twee afzonderlijke lidstaten: Vlaanderen en Wallonië.
3. Zal Vlaamse onafhankelijkheid niet leiden tot ‘proliferatie’ van steeds maar nieuwe en kleinere staten in Europa? Zullen Baskenland, Catalonië, Schotland,… het Vlaamse voorbeeld niet volgen?
De staatkundige kaart van Europa is voortdurend in evolutie. De kaart van Europa was in 1815 verschillend van 1789, en in 1871 anders dan in 1815, en weer anders in 1919, 1945 en 1989. Het is een illusie om te denken dat de staatkundige grenzen binnen Europa niet meer zullen wijzigen. Het is wel essentieel dat die wijzigingen op een vreedzame manier gebeuren, met voldoende democratische legitimatie, en respect voor het Europese kader. De Vlaamse onafhankelijkheidsbeweging schrijft zich volledig in in deze filosofie.
Ook in andere (con)federaties zien we wijzigingen van de interne grenzen. Binnen de Verenigde Staten scheidde West-Virginia zich af van Virginia. In Zwitserland maakte Jura zich in 1978 los van het kanton Bern om een afzonderlijk kanton te vormen. Waarom zou binnen de Europese Unie de lidstaat België dan niet kunnen vervangen worden door twee lidstaten Vlaanderen en Wallonië?
De situatie van Vlaanderen binnen België is fundamenteel verschillend van die van minderheidsvolkeren zoals de Schotten, Basken of Catalanen. De Vlamingen vormen een meerderheidsvolk dat vast zit in een geblokkeerde Belgische tweeledige federatie. Alle andere tweeledige federaties in Europa zijn ondertussen opgedoekt: Noorwegen-Zweden (1905), Tsjechië-Slovakije (1992), Servië-Montenegro (2006). De opvolgerstaten van deze tweeledige federaties leven vandaag als goede buren naast elkaar. Dat is ook de toekomst die wij voor ogen hebben: Vlaanderen en Wallonië als goede buren en als betrouwbare partners binnen de Europese Unie.
|
|
