|
05 september 2010 - 11:38
|
::
::
::
::
::
::
::
|
.
.
.
.
.
.
|
|
Na de nederlaag van Napoleon wordt het ‘Koninkrijk der Nederlanden’ gesticht. Het omvat de gebieden die vandaag Nederland, België en Luxemburg vormen. Aan het hoofd van het koninkrijk komt Willem I te staan. Hij is een man met een buitengewone werklust en energie. Hij ondersteunt de economie, stimuleert het wetenschappelijk onderzoek en zorgt onder meer voor de aanleg van het kanaal Gent-Terneuzen. De Antwerpse haven kent in deze periode een buitengewone bloei. De reeds ver gevorderde verfransing in de Vlaamse provincies wordt teruggedrongen. De overheid bouwt een netwerk uit van lager onderwijs en middelbaar onderwijs in het Nederlands. In Gent en Leuven komen er universiteiten. Het Nederlands wordt de officiële bestuurstaal. De Pruisische ambassadeur schrijft in 1826 dat koning Willem “zijn land rijk, gelukkig en bloeiend heeft gemaakt, en naar buiten toe onafhankelijk en gerespecteerd”.
Indien dit koninkrijk had blijven bestaan, dan zou het vandaag wellicht 26 miljoen inwoners geteld hebben, waarvan 22 miljoen Nederlandstaligen. Het land zou in de Europese Unie het politiek gewicht van een middelgrote lidstaat gehad hebben. De centraal gelegen Vlaamse provincies hadden zich ongetwijfeld ontwikkeld tot de kern van het rijk. Brussel zou een Nederlandstalige stad gebleven zijn en Vlaams-Brabant zou niet bedreigd zijn door verfransing.
De taalpolitiek van de regering en de massale immigratie van Vlamingen naar Luik en Henegouwen in de 19de eeuw hadden van Wallonië wellicht een tweetalig gebied gemaakt. Mevrouw Cliveti van de Raad van Europa had dan misschien naar Charleroi moeten afreizen, om na te gaan of de autochtone Waalse bevolking nog wel in haar eigen taal in de ziekenhuizen terecht kon.
Een opstand van Fransgezinden en Walen maakte in 1830 evenwel een einde aan het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. In plaats van een belangrijke rol te kunnen spelen in een middelgroot Europees land, werden de Vlamingen tweederangsburgers in een land dat onder voogdij van de grote Europese mogendheden stond.
1830 was een rampjaar. Het was het jaar waarin wij ons vaderland verloren.
“België heeft geen nationaliteit en, gezien het karakter van zijn inwoners, kan het er ook nooit een hebben. In feite heeft België geen politieke reden van bestaan.”
Leopold I van Saksen-Coburg, Koning der Belgen
In zijn boek schetst Karim Van Overmeire het karakter en het beleid van de koning. Hij beschrijft de gevechten bij Waterloo, in het Warandepark en tijdens de Tiendaagse Veldtocht. Ook de complotten van orangisten en Fransgezinden, de diplomatieke en politieke maneuvers, de verbittering van Vlamingen als Jan Frans Willems die de regeringspolitiek steunden, de grote ideeën en de kleine kantjes van de mens… worden in detail weergegeven. In het laatste hoofdstuk overloopt Karim Van Overmeire de kansen en de belemmeringen voor een Vlaams-Nederlandse toenadering in de 21ste eeuw.
Auteur: Karim Van Overmeire
Uitgegeven door: Egmont (2005)
Aantal bladzijden: 320
Prijs: € 12.50
ISBN: 90-809910-3-1
Bestel rechtstreeks bij Uitgeverij Egmont
|
|
